Slvavka Sekutova’nın şarkıları has Graovo şarkı stiline aittir, ki bu da Pernik, Radomir ve Breznik bölgesine özgü Şop müzik geleneğinin bir parçasıdır. Ünlü halk sanatçısı “Düğnürlük şarkıları olarak bilinen ve yavaş tempodaki şarkıların söyleme şeklini ifade edemem. O, insanın ruhundan ve kalbinden geliyor” diye belirtiyor. Halk şarkıları bilimcileri ve araştırmacıları, bu son derece karmaşık teknik karşısında şaşkınlığını gizleyemeyerek buna, seçilmiş ses sanatçıların yeteneği ile anlam verdikleri de bir rastlantı değil. Slavka Sekutova da onlardan biri.

Bu yıl Slavka Sekutova 90 yaşını tamamladı. Kendisine sağlık, uzun ömürler dilerken ailesine mutluluk kaynağı olmasını diliyoruz.

“Sofya’da doğdum, ancak anne-babam köylüdür.Onlar şehir hayatına dayanamayarak köye dönüyorlar. Ben henüz 2 yaşındaydım. En güzel anılarımı şirin Berende köyüne borçluyum. Orada babamdan çok şarkı öğrendim. Kendisi bir halk yeteneği idi. Keman ve kemençe çalıyordu. Kardeşlerim de tambura ve keman ustasıydı. Evimizde annemizi vefatına kadar hep şarkı söylendi.  O zaman babam tekrar Sofya’ya dönmeye karar verdi. O yıllarda Bulgaristan Ulusal Radyosunda komisyonun karşısına çıktım ve beni kabul ettiler. Canlı söylenirdi şarkılar. Bu da 1948 yılına denk geliyor, işte benim karyerim öyle başladı. Gitmediğim, şarkı söylemediğim yer yoktur. Çok şarkı söyledim, mutluluk kaynağı oldum, karşılığında da büyük sevgi aldım . Mita Stoyçeva, Boris Maşalov, Gürgâ Pincurova, Lalka Pavlova, Radka Kuşleva vs ses sanatçılarla ülkeyi gezdim. O günlerden çok güzel anılarımı koruyorum. Sınırda görev yapan askerlere şarkı söylerdik, onlar da çevreye yetişen sardunyalardan ve çiçeklerden kopararak bize sunuyorlardı. Birçok çocuğa yardım ettim, şarkılarımızın bir ulusal zenginlik, bizim gururumuz olduğunu analatarak. Yurtdışında inanılmaz bir hayran kitlemiz var. Genelde İngiltereli seyircilerin soğuk davrandığını söylerler. Ancak konserler sırasında bizleri alkış tufanına tuttular.”

Çeviri: Şevkiye Çakır