Εδώ και 35 χρόνια διευθυντής της χορωδίας είναι η κα Ραχίλα Πετρόβα. Η ίδια χορεύει από μικρό παιδί και τα πρώτα της βήματα στον βουλγαρικό δημοτικό χορό κάνει ακριβώς στο συγκρότημα «Πηγαδάκι». Για το ενδιαφέρον των παιδιών προς το βουλγαρικό φολκλόρ και την ικανότητα να ξυπνήσεις την αγάπη για τον δημοτικό χορό η κα Πετρώβα λέει τα εξής: «Με τα παιδιά πρέπει να δουλεύει κανείς με πολλή αγάπη και όταν αγαπάς αυτό, που κάνεις, τότε δεν είναι πλέον δουλειά, αλλά ευχαρίστηση. Η ζωή σου περνάει χωρίς να αισθανθείς πως κύλησαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι γιοι μου πέρασαν απ αυτό το συγκρότημα, τώρα και το εγγονάκι μου χορεύει εδώ. Τα παιδιά πρώην χορευτών επίσης χορεύουν εδώ, το οποίο είναι πολύ ενδεικτικό για την δουλειά μας. Αγαπάμε πολύ την δουλειά μας και αγαπάμε πολύ τα παιδιά».

Η 16 χρονών Καλίνα αγάπησε τον βουλγαρικό χορό λόγω του πατέρα της, ο οποίος ήταν χορευτής στο ξακουστό συγκρότημα «Φίλιπ Κούτεφ»: «Χορεύω εδώ από τότε, που ήμουν ηλικίας 8 χρονών και δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τον χορό. Δέχομαι το συγκρότημα «Πηγαδάκι» σαν να είναι η οικογένειά μου. Μου αρέσει πολύ να χορεύω δημοτικούς χορούς. Είναι κάτι, που δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο. Μου αρέσει πολύ το νεύρο, που υπάρχει στο χορό. Ταξιδεύουμε και στο εξωτερικό – έχουμε πάει στην Ουκρανία, την Ουγγαρία και άλλες χώρες. Λάβαμε μέρος σε διεθνή φεστιβάλ και κερδίσαμε πολλά βραβεία. Όπου και να πάμε, αρέσουμε πολύ στο κοινό. Ένα από τα ωραία πράγματα, που συνδέονται με τον χορό, είναι τα ταξίδια, η δυνατότητα να επικοινωνούμε με διάφορο κόσμο, να γνωρίζουμε άλλους πολιτισμούς».
 

Για την επιρροή του βουλγαρικού φολκλόρ στα παιδιά η χορογράφος Ραχίλα Πετρόβα λέει τα εξής: «Πρώτα πρέπει να πω, ότι επηρεάζει πολύ καλά στην φυσική τους ανάπτυξη. Η μεθοδική διδασκαλίας του βουλγαρικού χορού είναι πολύ σημαντική, επειδή ο χορός αυτός δεν είναι καθόλου εύκολος. Πρώτα πρέπει να ενισχυθούν το καρδιακό, το αναπνευστικό, το ερειστικό σύστημα. Καταβάλουμε προσπάθειες και όσον αφορά την γενική κουλτούρα, την διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Εδώ δημιουργούμε ατμόσφαιρα, που στο σχολείο δυστυχώς δεν υπάρχει. Σ' εμάς τα παιδιά δεν είναι απότομα και επιθετικά. Είναι πιο αγνά, με μεγαλύτερη αίσθηση προς την ομορφιά. Και την καλοσύνη. Η τέχνη καθαρίζει τον άνθρωπο, ενώ εδώ πέρα από τον χορό, ακούνε και μουσική, βλέπουν τις ποικιλόχρωμες λαϊκές ενδυμασίες. Έχουμε επίσης υπέροχη χορωδία και ορχήστρα για λαϊκά όργανα – φλογέρα, λύρα, γάϊδα, ταμπουρά. Τα παιδιά δύσκολα αρχίζουν να ασχολούνται με λαϊκά όργανα, αλλά όταν αρχίσουν, γοητεύονται και παίζουν καθ όλη την ζωή τους».

Μετάφραση: Σβέτλα Τόντοροβα