Μέχρι τις 5 Ιουνίου θα συνεχιστεί η έκθεση του γλύπτη και ζωγράφου Βεντσισλάβ Ζάνκοφ «Οι τελευταίοι αστοί του Καλαί». Η έκθεση βρίσκεται στο τρίτο, ακόμα μη ολοκληρωμένο κτήριο του Νέου Βουλγαρικού Πανεπιστημίου στη Σόφια. Μας μεταφέρει πίσω σε μια τραγική σελίδα της ιστορίας, όταν στα μέσα του 14^ου αιώνα ο στρατός του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ πολιόρκησαν το Καλαί. Για να σώσουν τους συμπολίτες τους, οι ηγέτες της πόλης του παρέδωσαν το κλειδί του κάστρου. Σε αυτή τη σκηνή ο διάσημος γλύπτης Ωγκύστ Ροντέν αφιερώνει το έργο του «Οι αστοί του Καλαί». Θα προσθέσουμε ότι τα τελευταία χρόνια στην πόλη Καλαί εμφανίσθηκε πόλη προσφύγων και μεταναστών, των οποίων ο στόχος είναι να φθάσουν στη Μεγάλη Βρετανία.

«Παρασυρόμαστε σε κρίσεις: οικονομικές, ηθικές, προσφυγικές... » - σχολιάζει για τη Βουλγαρική Ραδιοφωνία ο Βεντσισλάβ Ζάνκοφ.

«Ζούμε σε μόνιμη κρίση. Τι συμβαίνει με το σύστημα αξιών μας; Μέχρι πρόσφατα ήμασταν συνδεδεμένοι με την έννοια του «πολίτη του κόσμου». Σε ένα σημείο φάνηκε ότι ούτε είμαστε πολίτες του κόσμου, ούτε ο ίδιος ο κόσμος είναι ενιαίος. Τι συμβαίνει με τον κόσμο και τους πολίτες του; Και το άλλο, που σχετίζεται με αυτό το πρόβλημα είναι ότι στο πολιτιστικό μας μοντέλο είμαστε απροστάτευτοι. Δηλαδή, δεν έχουμε απάντηση στην ερώτηση πώς να συμπεριφερόμαστε και τι είναι η ηθική μας απάντηση ως πολιτών σε όσα συμβαίνουν.»

«Η δημοκρατία μετράει όχι τους ανθρώπους, αλλά τις ψήφους. Όταν οι άνθρωποι ψηφίζουν, αναφέρονται ποσοστά– τονίζει ο Ζάνκοφ. - Δεν ξέρω πού πηγαίνουν τους δείκτες ποιότητας, όλα μετριούνται σε ποσότητα. Δηλαδή, ψηφίζουμε, αλλά δε μιλάμε. Ο λόγος έχει καταστραφεί λόγω της συνεχούς χρήσης του στην πολιτική ομιλία.»

Ο καλλιτέχνης ερμηνεύει και αναπτύσσει την ιδέα του δημοφιλούς έργου γλυπτικής του Ροντέν «Οι αστοί του Καλαί». Σύμφωνα με τον Βεντσισλάβ Ζάνκοφ, ο ηθικός ορίζοντας, ο οποίος διαγράφεται, και που είναι μάλλον η μοναδική μας σωτηρία, είναι να σώσει ο καθένας τον εαυτό του. Όμως στην περίπτωση αυτή αμέσως παύουμε να είμαστε πολίτες, ενώ οι πολίτες του Καλαί σκέφτονταν την κοινότητα.

«Το Φρούριο Ευρώπη κατά κάποιον τρόπο προδόθηκε από μέσα, ή οι μάχες δόθηκαν για το πνεύμα. Και πάλι η ερώτηση παραμένει ανοιχτή, γιατί το πνεύμα, το οποίο νομίζουμε ότι είναι πολιτισμένο, τελικά ηττήθηκε από τον καταναλωτισμό»- σχολιάζει ο γλύπτης.

Στα έργα του είναι αντιληπτοί ο πόνος , η απελπισία, η ακρότητα. Οι φιγούρες της έκθεσης εκπέμπουν αποξένωση, μοναξιά, δυστυχία. Στα γλυπτά χρησιμοποιήθηκαν προϊόντα της οργανικής χημείας - πολυουρεθάνη και πολυεστέρας.

Μετάφραση: Πένκα Βέλεβα

Φωτογραφίες: Βενέτα Παβλόβα