«Χαιρετισμός από τους Κονούσεντσι» - έτσι τιτλοφορείται το τελευταίο άλμπουμ της Ορχήστρας του Κόνους, με πολλές επιτυχημένες εκδηλώσεις. Η ορχήστρα είναι η πιο περίφημη και η πιο παλιά ανάμεσα στις ορχήστρες γάμου. Το κέντρο αυτών των συνόλων είναι η λαογραφική περιοχή της Θράκης. Ταλαντούχοι οργανοπαίκτες με αξιοσημείωτη οργανική και φωνητική τεχνική, με το ταλέντο του αυτοσχεδιασμού και σύγχρονη ματιά στον παραδοσιακό βουλγαρικό γάμο είναι τα μέλη των ορχηστρών αυτών. Η μουσική γάμου απαιτεί καλή κατάσταση υγείας – καμία φορά παίζουν συνεχεία 8-10 ώρες, καθώς και ασταμάτητη ανανέωση του ρεπερτορίου τους.

Τα μέλη της ορχήστρας είναι ο ακορντεονίστας μας Μπλαγκόι Μάντσεφ, με τον οποίο παίζουμε μαζί περισσότερα από 40 χρόνια - λέει ο Νικόλα. - Επίσης ο Κωνσταντίν Νέντσεφ - ένας από τους καλύτερους σαξοφωνίστες της Θράκης. Ο Ντραγκομίρ Βέλεφ παίζει γκαντούλκα, στο συνθεσάιζερ είναι ο Σβίλεν Ιβανόφ και ντράμερ – ο Άνγκελ Ζελιάζκοφ. Η Τάνια Ντόσεβα είναι σολίστ μας πάνω από 25 χρόνια, η άλλη τραγουδίστριά μας είναι η Έλενα Τσαούσεβα. Μεταξύ μας υπάρχει σεβασμός, που είναι στη βάση της επιτυχίας μας. Πριν ηχογραφήσουμε τα νέα κομμάτια, είχα πολλές μουσικές ιδέες. Άρχισα να σημειώνω τις μελωδίες και έτσι επέλεξα τις καλύτερες. Ένα αγόρι από το χωριό μου χρηματοδότησε το πρότζεκτ μας και έτσι ξεκινήσαμε. Κάναμε τις ηχογραφήσεις σε ένα στούντιο στο Πλόβντιβ. Το πιο σημαντικό είναι να αφήσουμε κάτι πίσω μας, έτσι ώστε οι νέοι μουσικοί να έχουν τη βάση για την ανάπτυξη της βουλγαρικής δημοτικής μουσικής. Έτσι όπως μας έδειξε πώς πρέπει να παίζουμε ο καθηγητής Πέτκο Ράντεφ. Πολλοί από τους συναδέλφους μου, οι οποίοι δεν ήξεραν νότες, τον ακολούθησαν στο στυλ του, που ο ίδιος είχε κληρονομήσει από τους παλαιότερους μουσικούς. Μετά και εγώ έκανα το ίδιο – μακάρι να συνεχιστεί αυτό το στυλ. Έτυχε κατά τη διάρκεια του γάμου να παίζω 12 ώρες, χωρίς να τραβήξω το επιστόμιο από το στόμα μου. Στήνονται μεγάλοι χοροί που δε σταματούν καθόλου. Σε έναν γάμο στο χωριό Μανόλε μαζί με τον Ίβο Παπάζοφ προσπαθήσαμε να μετρήσουμε τα αυτοκίνητα, με τα οποία είχαν έρθει οι άνθρωποι να μας ακούσουν. Ήταν πάνω από 180. Ήταν αξιοσημείωτο, δε θα το ξεχάσω ποτέ.

Μετάφραση: Πένκα Βέλεβα