Δε θυμάμαι ούτε μια στιγμή στη ζωή μου που να ήθελα να γίνω κάτι άλλο και όχι ζωγράφος, λέει η Μαρία Ηλίεβα, η οποία από παιδί είχε κλίση στη ζωγραφική. Η Μαρία είναι μια λεπτεπίλεπτη νέα γυναίκα, ενώ οι πίνακές της γοητεύουν με τις λεπτομέρειές τους και τον ρεαλισμό των απεικονίσεων. Σαν δημιουργός η ζωγράφος έχει πολλά πρόσωπα – εικονογραφεί παιδικά βιβλία, ζωγραφίζει νεκρές φύσεις και τοπία, αλλά και πολύ όμορφα γυναικεία πορτραίτα.

Η Μαρία Ηλίεβα αποφοίτησε από την ειδικότητα «Τοιχογραφία» της Εθνικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών στη Σόφια και το 1996 μαζί με την αδερφή της εικονογράφησαν την κρύπτη της Ρωσικής Εκκλησίας στην πρωτεύουσα.

Αυτό ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πρότζεκτ, θυμάται εκείνη. Η υπεύθυνη ήταν μια μοναχή που ζωγράφιζε, η αδελφή Μαγδαληνή από το μοναστήρι του Κνιάζεβο, ενώ εμείς ήμασταν εκτελεστές. Εργαζόμασταν με μικτή τεχνοτροπία, ενώ τα χρώματα τα διαλύαμε με μια μυστική συνταγή με βάση το αυγό. Από την αδελφή Μαγδαληνή μάθαμε πολλά για την αγιογραφία, γιατί ήταν μαθήτρια του Ηλία Μπέσκοφ και του ρώσου αγιογράφου-μοναχού Νικολάι Σελεχόφ. Μας έμαθε να δουλεύουμε με σχεδόν διαφανή χρώματα σε πολύ απαλές αποχρώσεις.

Αυτήν την αιθέρια αίσθηση η Μαρία Ηλίεβα μετέφερε, από το 2007, στα διάσημα της πορτραίτα γυναικών από τη Βουλγαρία, ντυμένων με παραδοσιακές στολές. Στο ενδιάμεσο έβγαζε το ψωμί της με τοιχογραφίες κατά παραγγελία.

Το 1997 έψαχνα για κατάλληλο μέρος, για να εκτελέσω τη διπλωματική μου εργασία, θυμάται ακόμα η Μαρία. Ζήτησα βοήθεια από τον τότε πρέσβη της Ρωσίας στη Βουλγαρία, τον κύριο Αλεξάνταρ Αβντέεφ και εκείνος μου επέτρεψε να ζωγραφίσω σε έναν από τους τοίχους του ρωσικού σχολείου προς την πρεσβεία. Εργάστηκα 7 μήνες και τώρα η αίθουσα Ιστορίας, όπου ζωγράφισα τους εκχριστιανιστές της Βουλγαρίας, τον πρίγκιπα Μπορίς, και της Ρωσίας, τον πρίγκιπα Βλαντιμίρ, όπως και τη «Γέννηση του Χριστού», τώρα είναι μουσείο.

Όμορφες είναι οι Βουλγάρες στους πίνακες της Μαρία Ηλίεβα. Αθωότητα και αγάπη έχει στους πίνακές της. Το στυλ της είναι αναγνωρίσιμο και έχει όλο και περισσότερους θαυμαστές.

Δεν είναι εύκολο να επιτευχθούν οι λεπτομέρειες, λέει η Μαρία. Χρειάζεται αρκετός χρόνος για να γίνει το δέρμα του πορτραίτου διαφανές, τα μάτια να γυαλίζουν, να έχεις την αίσθηση πως σε κοιτάζουν. Το στόμα επίσης δεν είναι εύκολη δουλειά, οι φωτοσκιάσεις, το να τονίσεις τα όμορφα χαρακτηριστικά.

Τα πρώτα μοντέλα της ζωγράφου είναι οι δυο της κόρες και κάποιες φίλες τους. Έπειτα αρχίζει να επιλέγει τα μοντέλα της στο Διαδίκτυο και σιγά-σιγά αρχίζουν να φτάνουν παραγγελίες από όλο τον κόσμο. Έργα της υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

Πολλές Βουλγάρες του εξωτερικού με νοσταλγία ζητούν να τους κάνω πορτραίτα με παραδοσιακές φορεσιές, λέει η Μαρία. Η ζωή με έχει φέρει σε επαφή με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους. Είμαι αυστηρή με την αυτοκριτική μου και προσπαθώ συνέχεια να τελειοποιούμαι. Είναι δύσκολο να επιβιώνεις μόνο σαν ζωγράφος στη Βουλγαρία, αλλά οι καλοί επαγγελματίες τα καταφέρνουν. Το σημαντικότερο είναι η δουλειά σου να αρέσει στο κοινό. Μακάρι να υπάρχουν άνθρωποι που να εκτιμούν αυτό που κάνω.

Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα

Φωτογραφίες: Ντεσισλάβα Σέμκοφσκα και προσωπικό αρχείο