Εδώ και πολλά χρόνια η Γκιονούλ Αλί (60 χρόνων) κερδίζει τα προς το ζειν με το ράψιμο και την επιδιώρθωση ενδυμάτων. Σε μια εποχή που οι ράφτες και άλλα επαγγέλματα κοντεύουν να εξαλείψουν εκείνη συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις βελόνες και την ραπτομηχανή. Στο σπίτι της ένα από τα δωμάτια έχει μετατραπεί σε ατελιέ. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο ανακαλύπτει τις νέες τεχνολογίες και κρατά επαφή με τους πελάτες της μέσω των κοινωνικών δικτύων.

Η Γκιονούλ συμμετέχει σε πολλές φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες τις οποίες όμως κρατά για τον εαυτό της όπως οι αληθινά πιστοί άνθρωποι που κάνουν καλές πράξεις δίχως να τις διατυμπανίζουν. Την αγάπη της για το πλέξιμο την απέκτησε από παιδί.

«Ήμουν στην 6^η τάξη όταν η γιαγιά και ο παππούς μου μου χάρισαν ραπτομηχανή, λέει εκείνη. Άρχισα να συνηθίζω με τα υφάσματα και τα ψαλίδια και η απασχόλησή μου αυτή με παθιάζει μέχρι και σήμερα». 

Η Γκιονούλ τελείωσε τεχνολογία εκτροφής ζώων αλλά πήρε επίσης μαθήματα πατρόν και βελονιών. Στην αρχή έφτιαχνε ρουχαλάκια για την κόρη της, έπειτα άρχισε να επιδιωρθώνει τα ρούχα των γειτόνων της. Την βοηθούν ο σύζυγος και η κόρη της η οποία όμως δεν ακολούθησε τα βήματά της και τελικά αποφάσισε να γίνει καλλιτέχνης. Το ταλέντο της Γκιονούλ φαίνεται να έχει κληρονομήσει η εγγονή της (7 χρονών). 

«Σήμερα οι ράφτες δεν είναι και τόσο περιζήτητοι όπως κάποτε, λέει η ηλικωμένη γυναίκα. Τώρα πια οι άνθρωποι αγοράζουν έτοιμα ενδύματα. Με ψάχνουν κυρίως για μικροεπιδιωρθώσεις. Τι θα απογίνουν τα εξειδικευμένα σχολεία που ετοιμάζουν επαγγελματίες σαν και μένα; Μακάρι να τα διαφυλάξουν».

Της Γκιονούλ της μένουν κάμποσα χρόνια μέχρι την συνταξιοδότησή της. Μετά σκοπεύει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στα εγγόνια της. Της αρέσει να ταξιδεύει και ελπίζει να γυρίσει την Βουλγαρία αλλά είναι σίγουρη πως δεν θα αφήσει τις βελόνες γιατί το πάθος κρατάει για πάντα.

Φωτογραφίες: πρ. αρχείο

Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα