Η Γιόνα Λέκοβα (24 χρονών) κέρδισε την υποτροφία «Κόλιο Φίτσετο» για επιτυχίες στον τομέα της αρχιτεκτονικής και της οικοδόμησης από το ίδρυμα «Εύρηκα» και αυτή δεν είναι η πρώτη της αναγνώριση. Η Γιόνα άρχισε να ονειρεύεται να γίνει αρχιτέκτονας όταν ήταν περίπου 10 χρονών αφού είδε μια έκθεση της Ζάχα Χαντίντ από το Ιράν. Από νωρίς επίσης έμαθε πως κάθε όνειρο έχει την τιμή του και για να πετύχεις πρέπει να αντιμετωπίσεις μια σειρά από προκλήσεις.

«Μου αρέσει να ζωγραφίζω, λέει η Γιόνα σε συνέντευξή της για το πρόγραμμα «Χοριζόντ» της ΒΕΡ. Ήμουν καλή στην Λογοτεχνία, την Φιλοσοφία, την Στερεομετρία και την Γεωμετρία αλλά η Άλγεβρα με δυσκόλευε. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με την Αρχιτεκτονική ανακάλυψα το πάθος μου, άρχισα να μαθαίνω καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου και βρήκα μέσα μου μια πηγή ενέργειας που με ωθεί να γίνομαι όλο και καλύτερη». 

Η Γιόνα ταξιδεύει πολύ και έρχεται σε επαφή με πολλούς αρχιτέκτονες. Αυτό την βοηθά να διευρύνει τον ορίζοντά της. Έχει πάει στην Ιταλία και την Κροατία για να δει στο περιβάλλον τους αξιοθέατα πρότυπα. Στο Μιλάνο έμαθε για ένα ενδιαφέρον γερμανικό κτήριο το οποίο είναι εξαιρετικά λειτουργικό και αποτελεσματικό.

«Το κτήριο αυτό είναι χτισμένο από πάνελ μεταξύ των οποίων ζει ένα είδος φυκιού που όσο κάνει την φωτοσύνθεσή του καθαρίζει τον αέρα καλύτερα από ολόκληρο δάσος. Ταυτόχρονα παράγει βιολογική μάζα η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν καύσιμο και έτσι το κτήριο είναι ανεξάρτητο ενεργειακά».

Επιστρέφοντας στην Βουλγαρία η Γιόνα δημιούργησε ένα παρόμοιο πάνελ δικού της σχεδίου. Η αρχιτέκτονας είναι ακόμα στην αρχή της καριέρας της αλλά ήδη έχει παρατηρήσει τα βασικά προβλήματα της πολεοδομίας στην Βουλγαρία.

«Αυτό που λείπει εδώ είναι η σχέση με τα συμφραζόμενα, λέει εκείνη. Το περιβάλλον δεν είναι ενιαίο, δεν υπάρχει ομοιογένεια. Ο καθένας χτίζει για τον εαυτό του χωρίς να σέβεται τους γύρω του και το αποτέλεσμα είναι κυρίως μοντέρνο χωρίς σκέψη για το τι θα γίνει όταν αυτή η μόδα περάσει. Δεν σκέφτονται καθόλου αν το αποτέλεσμα αρέσει στους ανθρώπους που θα ζήσουν σ’ αυτά τα σπίτια. Η αρχιτεκτονική πρέπει να είναι τρόπος για να βελτιώνεις την ζωή των άλλων ενώ ο αρχιτέκτονας είναι δημιουργός. Ονειρεύομαι να δημιουργήσω κάποιο εμβληματικό κτήριο στην Βουλγαρία. Μπορεί να είναι κάποιος πολιτιστικός πολυχώρος που να συμπεριλαμβάνει μουσείο, βιβλιοθήκη και αίθουσα τέχνης».

Επιμέλεια και Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα