Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ και η Στεφανία προκαλούν μια σειρά θαυμάτων σε ένα παραμεθόριο χωριό στο βουνό Στράντζα. Και ενώ η επιδημία του κοροναϊού κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι, με τους κατοίκους του Βόντεν σαν να συμβαίνει το αντίθετο – οι μεγάλοι ανακαινίζουν το χωριό τους και τα παιδιά μαθαίνουν και δημιουργούν με ζήλο.

Όταν λόγω της πανδημίας Covid-19 ο νεαρός φωτογράφος και η φίλη του χορεύτρια χάνουν τη δουλειά τους, οι δύο παντρεύονται και την επόμενη μέρα εγκαταλείπουν τη Σόφια, για να δοκιμάσουν τη ζωή στην ύπαιθρο. Φεύγουν για το χωριό Βόντεν, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τα βουλγαροτουρκικά σύνορα, όπου ο Ιβάν-Αλεξάνταρ περνούσε τα καλοκαίρια όταν ήταν παιδί.

«Πέρα από το ότι έχω περάσει τους καλύτερους μήνες του χρόνου στο χωριό, εδώ υπάρχουν και πολύ ενδιαφέροντα μέρη» - λέει εκείνος. – «Για παράδειγμα υπάρχουν αρχαιολογικές ανασκαφές με απομεινάρια μοναστηρίου, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται εκκλησία και κάτω από την εκκλησία – σπηλιά. Μπορούν να ειδωθούν επίσης οχυρά, επειδή είναι συνοριακή ζώνη, καθώς και διάφορα ζώα στα δάση. Και όλα αυτά είναι μαγεία, στην οποία έχει βυθιστεί το χωριό. Το ίδιο το σπίτι χτίστηκε από πέτρες, από ψημένα τούβλα. Κοιτάζοντάς το, βλέπω όλη την ιστορία πίσω του – τους ανθρώπους που το έχτισαν με τη σκέψη για τις επόμενες γενιές.»

Φτάνοντας, για να περάσουν τον μήνα του μέλιτος στο χωριό, οι δύο νομίζουν ότι θα απολαμβάνουν την ειδυλλιακή απομόνωσή τους. Αλλά η ζωή έχει άλλα σχέδια. Αφού έφτιαξε νέο πίνακα για νεκρώσιμα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ προκάλεσε έναν σωρό γεγονότων. Μια μέρα, ενώ κάνει φωτογραφίες στην εκκλησία, στην αυλή συγκεντρώνεται όλο το χωριό και με κοινές προσπάθειες κατορθώνει να απομακρύνει τον κισσό από την πρόσοψη του ναού. Σήμερα η εκκλησία ανοίγει τις πύλες της όχι μόνο για το Πάσχα και στο κουτί που κατασκεύασε ο νεαρός άνδρας συγκεντρώνονται δωρεές για επισκευές.

Η νεαρή οικογένεια δημιουργεί νέο περιβάλλον για τα πολλά παιδιά στο χωριό, καθαρίζοντας τα δωμάτια του μορφωτικού συλλόγου. Εκεί τα πιτσιρίκια κάθε μέρα ζωγραφίζουν, διαβάζουν βιβλία, λαμβάνουν τα πρώτα μαθήματα μπαλέτου.

«Όλα άρχισαν από τα παιδιά που συνάντησα στο πάρκο και είδα ότι χορεύουν» - θυμάται η Στεφανία Γκεοργκίεβα. – «Δύο από τα κορίτσια μου είπαν ότι ονειρεύονται για γίνουν μπαλαρίνες και βλέπουν βίντεο, από τα οποία μαθαίνουν πώς να χορεύουν. Εντυπωσιάστηκαν πόσα πράγματα ξέρουν για το μπαλέτο. Τότε τους είπα ότι η αδελφή μου είναι μπαλαρίνα και θα έρθει εδώ για να τους διδάσκει μαθήματα μπαλέτου.»

Η Στεφανία κάνει και χορευτικό εργαστήρι στο χωρίο, προσελκύοντας για δύο εβδομάδες τους καλλιτέχνες του θιάσου της Atom Theater μαζί με συνθέτη από τη Γερμανία. Δημιουργούν δύο χορευτικά πρότζεκτ, η πρεμιέρα των οποίων περνά πρώτα στο Βόντεν, πριν φύγουν για τη Σόφια και τη Βάρνα. 

«Εμείς δεν ερχόμαστε με συγκεκριμένο σχέδιο να κάνουμε κάτι στον μορφωτικό σύλλογο ή στο χωριό» - εξηγεί ο Ιβάν-Αλεξάνταρ. – «Αντίθετα, περπατάμε, μιλάμε με τους ανθρώπους και από όλα αυτά με φυσικό τρόπο γεννιούνται διάφορες πρωτοβουλίες, που έχουν θετικό αποτέλεσμα στο τέλος.»

Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ και η Στεφανία πιστεύουν ότι η ζωή τους ήδη συνδέεται με το χωριό. Ακόμη και η επιδημία να τελειώσει, εκείνοι θα μείνουν εδώ. Έχουν ακόμη πολλή δουλειά να κάνουν και το μέλλον του Βόντεν είναι τα παιδιά – όπως παντού στον κόσμο. Όπως λέει η Στεφανία: «Το Βόντεν θα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον και περίεργο χωριό και το μέλλον μας είναι εδώ.»

Φωτογραφίες: πρ. αρχείο

Μετάφραση: Ντενίτσα Σοκόλοβα