Ο διάσημος Βούλγαρος ζωγράφος Νικολάι Παναγιότοφ, ο οποίος ζει και εργάζεται εδώ και 30 χρόνια στη Γαλλία, εγκαινίασε έκθεση με αφηρημένη ζωγραφική στο μεγάλο κτήριο του δημαρχείου της Λατινικής Συνοικίας (VI Συνοικίας) στη γαλλική πρωτεύουσα.

«Αυτή η αίθουσα είναι δύσκολη - μεγάλη, φέρει τον χαρακτήρα της αρχιτεκτονικής του 17^ου - 19^ου αιώνα, με διακοσμημένα ταβάνια - ένας πολύπλοκος χώρος. Μου πήρε αρκετό χρόνο, για να επιλέξω τα έργα σε μια καλή αρμονία. Υπάρχουν πάνω από 50 έργα, σε δύο ορόφους», διηγείται ο Νικολάι Παναγιότοφ για τη ΒΕΡ. Λέει ότι τους πίνακες του επηρέασε η εργασία του πάνω στη σκηνογραφία για τον κύκλο του Βάγκνερ «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» στην Όπερα της Σόφιας: «Αγάπησα πολύ τις περούκες, που έκανα στα κοστούμια, και ξαφνικά αυτές εμφανίστηκαν και στα έργα μου. Από την ανάμειξη υλικών, χρωμάτων και ρητίνης, γίνονται κάποια στοιχεία, που μοιάζουν με το ανθρώπινο σώμα, μπορεί όμως να νομίσει κανείς ότι είναι λιβάδια, δέντρα. Η αφηρημένη έννοια δίνει πλήρη ελευθερία.»

Η έκθεση είναι με ιδέα ενός κύκλου συλλεκτών της αφηρημένης ζωγραφικής του καλλιτέχνη, ο οποίος στην πατρίδα του είναι γνωστός κυρίως με τα υπερρεαλιστικά έργα του.

«Παράλληλα δημιουργώ και αφηρημένη ζωγραφική, ακόμη ήδη από την περίοδό μου στη Βουλγαρία, όταν ασχολούμουν και με τοιχογραφίες έχω αφηρημένο μωσαϊκό και πανό στο πνεύμα αυτό. Οι περισσότεροι συλλέκτες λένε ότι αλλάζω συνεχώς, αλλά είμαι πάντα αναγνωρίσιμος. Αυτό προέρχεται από κάποιο εσωτερικό ταμπεραμέντο.»

Το αίσθημα μη προβλεψιμότητας είναι ένας από τους λόγους, που κάνουν τον Νικολάι Παναγιότοφ να στρέφεται στην αφηρημένη ζωγραφική. 

«Εδώ υπάρχουν δύο εμβληματικά ψηφιδωτά ήδη από το 1999, που έχω διατηρήσει για τον εαυτό μου. Υπάρχουν και νέα έργα, δημιουργημένα πριν από έναν μήνα, που είναι πιο άμεσα, ελεύθερα, ως έναν βαθμό επηρεασμένα από την τέχνη του δρόμου. Έχω χρησιμοποιήσει ακόμα και χρώματα φθορισμού, που είναι ενδιαφέροντα για μένα, και στο Παρίσι τα συνδέουν με τα κίτρινα γιλέκα.»

Η αφαίρεση είναι μια βαθιά γραμμή στην τέχνη, που αρχίζει στις αρχές του 20ού αιώνα και ανανεώνεται με κάθε επόμενη γενιά, που την εμπλουτίζει με νέα αισθήματα για την εποχή της, λέει ο καλλιτέχνης Νικολάι Παναγιότοφ. Η τελευταία έκθεσή του ξεχωρίζει για την ελευθερία, τη φαντασία και τη μεγάλη κλίμακα, για τις οποίες είναι γνωστός ο ζωγράφος:

«Φαίνονται και στα τελευταία έργα μου, γιατί έτσι νιώθω – πολύ απρόβλεπτος για τον εαυτό μου. Με την πάροδο του χρόνου μου είναι όλο και πιο ενδιαφέρουσα η έκπληξη, που θα μου φέρουν η αρχή και το τέλος ενός έργου. Ας μη μιλάμε ότι ένα έργο δεν είναι ποτέ πλήρως ολοκληρωμένο – καμιά φορά βρίσκω έργα από πριν από 10 χρόνια και βλέπω κάτι που μπορώ να αλλάξω στην κατεύθυνσή τους.»

Ο Νικολάι Παναγιότοφ γεννήθηκε το 1956 στη Σόφια. Τελείωσε Τοιχογραφία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη βουλγαρική πρωτεύουσα και από το 1983 μέχρι το 1990 δίδασκε την ίδια ειδικότητα. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας του παραχώρησε ατελιέ. Έχει κάνει μια σειρά εκθέσεων ζωγραφικής σε γκαλερί στο Παρίσι, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, στην Εθνική Πινακοθήκη και την Γκαλερί Ξένης Τέχνης στη Σόφια.

Φωτογραφίες: Facebook / @Nicolai-Panayotov

Συνέντευξη: Σβετλάνα Ταρασόεβα, ΒΕΡ–«Χρίστο Μπότεφ»

Επιμέλεια: Ελένα Καρκαλάνοβα

Μετάφραση: Ντενίτσα Σοκόλοβα