Οι πρώτες ώρες του Νέου χρόνου, όπου υπάρχουν Βούλγαροι, ξεκινούν με το έθιμο «σουρβάκανε». Παιδιά και ανύπαντροι νέοι γυρίζουν τα σπίτια και με ένα κλαδί διακοσμημένο με μαλλί και ξηρούς καρπούς χτυπούν ελαφριά στην πλάτη τους νοικοκύρηδες, τα κτήρια, τα ζωντανά λέγοντας ευχές για υγεία, ευτυχία και γονιμότητα. 

Κάθε περιοχή της χώρας έχει δικά του στολίδια και δοξασίες για την «σουρβάτσκα» και το έθιμο. Στην περιοχή του Μπουργκάς η βέργα φτιάχνεται από κρανιά της οποίας το ξύλο είναι ανθεκτικό και αποτελεί σύμβολο υγεία και μακροβιότητας.

«Η σουρβάτσκα μπορεί να είναι απλά βέργα ή να έχει δυο πλαϊνά παρακλάδια τα οποία λυγίζουν και δημιουργούν δυο κύκλους, λέει η Πλαμένα Κίροβα, υπεύθυνη για το τμήμα «Εθνογραφία» του Περιφερειακού Ιστορικού Μουσείου στην παραθαλάσσια πόλη. Ο κύκλος έχει μαγική δύναμη να προστατεύει ότι βρίσκεται μέσα στα όριά του και επίσης συμβολίζει την ενότητα».

Η σουρβάτσκα συνδέεται και με την ιδέα για το Παγκόσμιο δέντρο του οποίου η κορυφή είναι ο ουράνιος κόσμος, ο κορμός ο γήινος και οι ρίζες ο χθόνιος.

«Οι πρώτες βέργες δεν στολίζονταν, λέει ακόμα η κυρία Κίροβα. Αργότερα τα κλαδιά τυλίγονταν με πολύχρωμο μαλλί, με κορδέλες και φούντες. Επίσης φτιάχνονται γιρλάντες από καλαμπόκι και αποξηραμένα φρούτα, πιπεριές, φασόλια, κουλούρια και χρυσά ή ασημένια νομίσματα. Τα υλικά έχουν να κάνουν με την σοδειά σε κάθε μέρος».

Στην περιοχή της Στράντζα όταν το έθιμο τελειώσει τα παιδιά πετάνε τις βέργες σε κάποια στέγη, στα κλαδιά κάποιου δέντρου ή στο ποτάμι.

«Η ιδέα είναι να μην πατηθεί αυτό το ξύλο που χρησιμοποιείται για ευλογία, λέει η κυρία Κίροβα. Το κλαδί της κρανιάς δεν έχει μαγική δύναμη από μόνο του, παίρνει δύναμη από τις ευχές των παιδιών, τα οποία πρέπει να προσέχουν να έχουν καλές σκέψεις και αγνή καρδιά, αλλά δεν είναι καλό να κρατηθεί μετά το έθιμο».

Επιμέλεια και Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα